مهندسین مشاور پایابنیان صنعت

 

آموزش ستستم اعلام حریق / آتش نشانی :             لیست محصولات اعلام حریق آدرس پذیر | لیست محصولات اعلام حریق متعارف | دانلود کاتالوگ  |  اجرای پروژه های اعلام حریق

 آموزش سیستم اعلام حریق / بخش اول / رتبه بندی سیستم های اعلام حریق

به طور کلی طراحی، اجرا و بهره برداری از سیستم اعلام حریق به دو منظور حفاظت از جان افراد و اموال صورت می گیرد. بر همین اساس سیستم اعلام حریق بر اساس استانداردهای معتبر از جمله BS 5839.PART1 دارای سطوح مختلف با اهداف ویژه هستند که در قالب دو سیستم حفاظت از جان با علامت اختصاری(L)(Life Protection) و حفاظت از اموال با نماد(P)(Property Protection) به تناسب نیاز و صرفه ی اقتصادی شکل می گیرند. این سطوح در هر دو زمینه (L) و (P) مبنایی برای گستردگی و فراگیری سیستم اعلام حریق از نظر کمیت و کیفیت تجهیزات هستند. در سیستم اعلام حریق نوع (L) که با هدف حفاظت از جان ساکنین مطرح می شوند، محدوده ها بر اساس طبقه بندی زیر مورد نظر قرار می گیرد :


نوع M : سیستم اعلام حریق کاملا دستی و غیر اتوماتیک که در آن برای اعلام تنها از شستی های اعلام حریق استفاده می شود. ساده ترین حفاظت (M) جهت حفاظت افراد می باشد. شخص با فشار دادن شستی اعلام حریق Break Glass Manual Call Point در جعبه ی مورد نظر آژیر اعلام حریق را به صدا در می آورد.
بررسی گردیده است که در مکان هایی که سیستم اعلام حریق وجود ندارد افراد تمایل به تردد ندارند.توجه شود که معمولا افرادی که در اتاق های خنک و راحت نشسته اند و درب اتاق بسته است از وجود حریق در راهروها مطلع نمی شوند.
 

نوع L5 : سیستم اعلام حریق دستی به علاوه ی استفاده از دتکتورهای اتوماتیک فقط برای فضاهایی که دارای خطر بسیار بالای حریق هستند.(در این نوع فقط محل هایی که احتمال شروع حریق وجود دارند، مورد حفاظت قرار می گیرند مثل آشپزخانه، محل نگهداری کاغذ)
 

نوع L4 : سیستم اعلام حریق دستی به علاوه دتکتورهای دودی در مسیرهای فرار.(در این نوع محل های فرار مثل کریدور و راه پله ها محافظت می شوند.)
 

نوع L3 : سیستم اعلام حریق دستی به علاوه استفاده از دتکتور دودی در مسیرهای فرار و نیز استفاده از دتکتورهای حرارتی و دودی برای اتاق های مجاور مسیرهای فرار با دسترسی مستقیم این گونه مسیرها.(در این نوع علاوه بر تیپ L4(محل های قبلی) اتاق ها و مکان هایی که درب آن ها به داخل کریدور و راه پله باز می شوند نیز محافظت می گردند.)
 

نوع L2 : مانند نوع L3 به انضمام استفاده از سیستم اعلام حریق اتوماتیک در فضاهایی که احتمال بروز حریق در آن-ها زیاد است مانند آشپزخانه، موتورخانه و یا فضاهایی که از لحاظ بروز حریق خطرات بیشتری را متوجه ساکنین خواهد کرد، مانند اتاق های خواب، فضاهایی که ساکنین آن سالخورده، ناتوان، بیمار و یا معلول هستند. انبارها نیز از جمله فضاهایی هستند که در سیستم نوع L2 می باید مجهز به دتکتور باشند و به صورت اتوماتیک حفاظت گردند. (علاوه بر تیپ L3 ، محل هایی که ریسک بالا دارند نیز مورد حفاظت قرار می گیرند.)
 

نوع L1 : سیستم اعلام حریق دستی به علاوه استفاده از سیستم اعلام حریق اتوماتیک و آژیر برای کلیه فضاهای ساختمان به غیر از حمام، دستشویی ها و توالت مگر آن که در آن ها از دست خشک کن های الکتریکی استفاده شده باشد
در مورد حفاظت از اموال نیز دو روش کلی و جزئی سیستم اعلام حریق وجود دارد:
 

نوع P1 : حفاظت از کلیه قسمت های ساختمان توسط سیستم اعلام حریق اتوماتیک به جز فضاهای مستثنی شده ای که در نوع L1 خاطر نشان گردید.(در این تیپ نیازی به شستی اعلام حریق (MCP) نمی باشد ولی در صورتی که احتمال تردد افراد باشد می توان از شستی هم استفاده کرد.)

نوع P2 : حفاظت از برخی فضاهای از پیش تعیین شده توسط سیستم اعلام حریق اتوماتیک.(در این مدل فقط مناطق با ریسک زیاد در نظر گرفته می شوند.)

سیستم اعلام حریق حفاظت از جان با هدف ایمن داشتن جان ساکنین و خروج آن ها از محل حریق و سیستم اعلام حریق حفاظت از اموال به منظور اعلام خبر به نیروهای امداد و آتش نشانی در نزدیک ترین ایستگاه طرح می شوند. به طور طبیعی در ساختمان ها یا اماکنی که ساکنین و اموال هر دو در معرض خطر قرار می گیرند، روش های L و P به تناسب بر هم منطبق شده و می توانند در عالی ترین سطح، طراحی و مورد استفاده قرار گیرند.
 

 آموزش سیستم اعلام حریق / بخش دوم /منطقه بندی یا زون بندی حریق (Fire Zone)

سیستم اعلام حریق جهت سهولت، سرعت و دقت در تشخیص و تعیین محل وقوع حریق به ویژه ساختمان های بزرگ، لزوم تقسیم بندی ساختمان به مناطق کوچکتر و مجزا را به وجود می آورد و مهم ترین عوامل تعیین کننده مرزهای آن، کاربری، مساحت و بخش بندی های ضد حریق ساختمان است.
هر ساختمان می بایست به قسمت های مختلف جهت تشخیص سریع حریق و اعلام حریق تقسیم شود، تا بتوان به وسیله ی سیستم، تشخیص و اعلام حریق را سریع تر کرد. مثلا در هنگام مشاهده ی حریق می توان با فشار شستی آژیر را به صدا درآورد. در صورتی که زون بندی اجرا نشده باشد، اعلام حریق با تاخیر و موجب سردرگمی و تشخیص اشتباه می شود
تاثیر عوامل یاد شده در تعیین مناطق سیستم اعلام حریق با رعایت موارد زیر میسر می گردد:
هر طبقه ساختمان که بیش از 300 متر مربع باشد باید یک منطقه مجزا محسوب شود.
- حداکثر مساحت یک منطقه 2000 متر مربع است.
- اگر کل مساحت طبقات یک ساختمان 300 متر مربع یا کمتر باشد می توان آن را یک منطقه محسوب داشت.
- بخش بندی ضد آتش در ساختمان در سیستم اعلام حریق یکی از مهم ترین شاخصه های تعیین مناطق است. بنابراین علی رغم مساحت می بایست به آتش بندی فضاها نیز توجه داشت. در این حالت مرزهای منطقه تشخیص حریق محدود به مرزهای بخش بندی ضد آتش است. به همین دلیل پلکان، چاه آسانسور یا شفت های دیگر که به وسیله دیواره های ضد حریق از فضاهای دیگر مجزا شده اند می توانند علی رغم مساحتی که دارند به عنوان یک منطقه در نظر گرفته شوند. بام ها نیز منطقه جداگانه ای محسوب می شوند.
- در سیستم اعلام حریق بنا به نحوه قرارگیری دیوارهای ضد حریق و فضاهای مجزا شده، مناطق ممکن است به صورت افقی (سطح طبقات) و یا عمودی (چاه آسانسور، پلکان و ...)تعریف شوند.
- حداکثر فاصله ی جستجو در یک منطقه در سیستم اعلام حریق نباید بیش از 30 متر باشد. منظور از فاصله جستجو، مسافتی است که برای یافتن و رویت محل حریق باید طی شود. از این رو در ساختمان هایی که دارای اتاق های متعدد هستند بهتر است در بالای درهای مشرف به راهروها، چراغ های نشانگر نصب گردد. در برخی ساختمان ها ممکن است نصب چراغ نشانگر با توجه به محدودیت فاصله ی جستجو موجب کاهش سطح مناطق و افزایش تعداد آن ها گردد.
- در سیستم اعلام حریق مناطق را از نظر هم بندی و سیم کشی می توان به دو گروه منطقه ی تشخیص و منطقه  ی هشدار تقسیم نمود. در منطقه ی تشخیص، هم بندی بین دتکتورها و شستی های اعلام حریق در سطح معینی که به عنوان یک منطقه تعریف شده است صورت می گیرد و به هنگام عمل نمودن یک شستی و یا فعال شدن یک دتکتور اتوماتیک، چراغ مربوط به همان منطقه و یا کد مربوط به همان دتکتور (در سیستم اعلام حریق آدرس پذیر) در تابلوی کنترل مرکزی روشن می شود. در حالی که هم بندی بین آژیرها و سایر هشدار دهنده های صوتی در عین حالی که ممکن است در یک منطقه انجام پذیرد، اما به هنگام فعال شدن می تواند چند منطقه مجاور و یا همه مناطق را شامل شود. بنابراین یک منطقه هشدار می تواند شامل چندین منطقه ی تشخیص گردد.
- مناطق تشخیص، ورودی ها و مناطق هشدار، خروجی های تابلوی کنترل مرکزی را تشکیل می دهند. یکی از عوامل مهم در تعیین مشخصات تابلوی کنترل مرکزی، تعداد مدارهای ورودی و خروجی است.
- عدم منطقه بندی صحیح و هم چنین افزایش تعداد مناطق بدون پیروی از منطقی خاص، باعث سردرگمی و ابهام در تعیین محل حریق می شود
 

 

کلیه حقوق سایت متعلق به شرکت پایابنیان صنعت می باشد.